Schetsen, deel 2

BARBERTJES PORTRET.    191

ik an de gang blijfe... Me man het gesegd, dat ’r lood mot weese en nou gaan ik hier niet vandaan ... Da’s wat moois!... Da’s wat moois!... ’k Had de woning wel ses-en-dertig keer kenne verhure!...”

„Nou maak nou maar zoo’n drukkie niet!”

„Wie maakt er drukkie, jij of ik? ... Me cente!... Is dat ’n mens ’t bloed uit sijn vingers suige!. .. Ik lus jou soep niet!...”

„Je lus mijn soep niet!... Je zal ze je heele leven zoo drinke!” ...

„Nou enne ’k mot ze niet! ... Betaal jij mijn de huur... Ik laat me niet meer besjoemele!” „Besjoemele? ... Wie besjoemelt jou?” ... Vinnigjes krakeelden de twee vrouwtjes. ^ Barbertje achter d’r bord, huur-juffrouw spits-bleek op d’r stoel. Maar na ’n gekibbel van ’n klein kwartier wierpen ze *t op ’n accoordje en betaalde Barbertje drie weken.

Piet en Aagje kwamen nog nèt bijtijds voor ’n bordje. Piet was jarig. Op z’n acht-en-dertigste jaar was-ie getrouwd met de bol-fletse dochter van den trommelslager. Hij zelf verdiende ’n zuur stukje brood als fagotist in een klein café-chantant.

„Z’is lekker je erretesoep, moeder.”

„Smijdig,” zei Aagje in rustig geslobber.

„Ja,” zei Barbertje, bedrukt.

„Scheelt V wat an?”

„Wel nee, niks —: ’t wéér. Tc Had jullie al eerder verwacht.”

„En waar blijft nou de serpriese?” vroeg Piet: „we zijn gekomme voor de serpriese.”

„Nou de dag is ommers nog niet om.”

„Nee, op tafel met je serpriese, niewaar Aagie? Belofte maakt schuld.”