Schetsen, deel 2

OUDEJAARSAVOND.    181

niks an doen. ’t Kwam over je. ’t Omsluierde je. ’t Nam je. En als déze avond om was, zou ’t verder gaan, verder maar dan zonder ’t obsedeerend uitzien naar ’n ontroering, zonder ’t kinderachtig ouwejaarsverlangen, oüwejaars, oüwe-jaars.

Toen ’t gedaan was, liep-ie de Warmoesstraat uit, stak den Dam over die in kille lichtend-nattige wijdte lag. De klok speelde. In de grauw-roetige wolken boven het paleis zoemde het Wilhelmus, klotsend in de hooge luchtkoepeling. Even luister-de-die, keek naar ’n paar voorbijgangers met matglimmende parapluies en ging heel-oud-van-leven, slaperig van de grogjes, naar z’n kamer.