Schetsen, deel 2

i8o    O UDEJAARSA VOND.

bij Saur en at oestertjes. Gèk om oestertjes te ete bij ’n mijlpaaltje, om met oestertjes in je maag te zitte als de klok twaalef, twaalef sloeg.

Benauwd van warmte en gesoes met een verre voeling van iets heel dreigends-zwart op ’n groo-ten afstand, als-ie an mijlpaaltjes dacht en de sprongen naar ’n niet-te-weten verder leven, keek-ie weer rond, met een wil nu om tot vroolijkheid te komen. Maar, ’t lukte niet. Zou-ie weggaan? Waarheen? Köhler was ’t béste. Wat was ’r anders? Nog is in ’n café. En nog is.

En ’n kop koffie. En ’n glas bier. De krante had-ie geleze. Neé, hier maar blijve. En ’n goed warm grogje neme, ’n goed warm grogje en nog een en nog een. Dan zou ’t wel weggaan. Grogjes zoue ’m opknappe. En dat was ook wel ’n aardig nummer. Die zes meisjes. Nou is op je gemak kijke wié je de mooiste vindt. Die op de hoek ? ... Nou die is wel aardig. Maar die vierde. Da’s ’n aardige meid. Mooie ooge. Heel mooie ooge. En ook wel mooie tande. Dat kenne Engelsche toch maar alleen dat danse.

„Aanneme! Geef mij nog ’n grogje...”

Rookend, leppend van de grog, bleek-lusteloos in de witte schijning van licht, keek-ie 'n paar minuten met gewilde opgewektheid. Maar dan zakte ’t weer weg, begon-ie opnieuw z’n melankolie te kweeken tot het ouwe gevoel van superioriteit. Hij zou ’t uitzien, heèlemaal uitzien, ’t hééle programma. De Revue kwam an ’t slot. Hoeveel keer had-ie de Revue niet gezien? Dat dee 'r niks toe. Of je dit zag of dat, ’t was ’m onverschillig.

Je moest de dinge accepteere, accepteere zooals ze ware, en je late gaan, late gaan. ’t Best zat je zóo in je kleine sfeer, in je onbelijnde lichte zwaarmoedigheid, die bij alles paste, bij de koffiehuizen, bij Köhler, bij Mina, bij den violist. Je kon ’r toch