Schetsen, deel 2

OUDEJAARSAVOND.    179

uit je gedachte. Kwamen ze nou nóg is terug. Hè weer ’n liedje, weer die zoete vroolijkheid en Mina an *t spele bij de piano en de violist met ’t hoofd schuin-weggezakt. O. O.

Geeuwend keek-ie rond. Wat lachte die man naast ’m bete. Hoe kon iemand zoo bete lache. En zoo’n schapig-stom bakkebaarde-gezicht. Zeker ’n reiziger of ’n buite-heer, die nóóit wat zag. Iemand die zoo bete lachte, dat moést ’n vervelend individu zijn. Kijk nóu weer z’n lache en z’n groote mond met bruine tande. Waarom-lachte-ie nou? Nou dronk-ie van z’n bier. Hoe kon iemand blijve zitte met wit-schuim op zijn snor. En weer lache. Jassus wat ’n naarling om zoo’n idiote schik te hebbe...

Geduldig met z’n oogen dicht, de sigaar in z’n mond wachtte-die tot ’t nummer voorbij was. Zeker ’t was wel aardig. Ze deeë ’t nog zoo kwaad niet. Ach wel nee. Ze deeë d’r best. Maar als je ’t zoo dikwels gehoord had, zoo vreesèlek dikwels telkens op avonde dat je je verveelde en ’n tjingel-tjangel binneliep voor wat afleiding, dan kón je niks meer zien. Waarom was-ie ook naar Köhler gegaan ? Köhler was ’t beste. Waar moest je anders heen? Wat had je in zoo’n groote stad? Thuis zou-die wat gaan leze of luiere op z’n kanapee. Maar hij was nou niet thuis. En om zoo vroeg naar je hotel te gaan op ouwejaarsavond dat was toch heelemaal ellendig. Ouwejaarsavond had toch iets anders, iets dat je niet zegge kunt, iets dat je voelt.

Wat voelde je ? Ja, wat voelde je ? ... Nonsens. Je voelde niks. ’t Was ’n idee. Vijf minute over twaalve was je net zoo ver. De mense verzonne allemaal malle dinge om mijlpaaltjes te zette op ’n lange, lange weg. En bij ellek mijlpaaltje dronke ze pons en champagne... en wie ⁹t had, die ging