Schetsen, deel 2

178    O    UDEJAARSA    VOND.

an de rest. Je melankolie, was wel een ding om je in te vermeie, om zekere teere voldoening in te vinde. Ja dat was ’t. Triestige alleenheid was wèl is aangenaam. Het gaf je ’n plezier, geen plezier van eenige bewèging maar dan tóch ’n plezier als de streeling van ’n zachte huid, ’n plezier dat wel na kwam an ’t stilletjes gewrijf van een kattevel —, als je je ooge voelde in d’r kasse en àl wat je omgaf van droefenisachtige, lichtzwaarmoedige toefluis-tering.

Als je dan je ooge dicht dee en de ooglede glede in ’t vocht en de geluide vagelijk en toch bits van realiteit om je heen ware, gaf je melankolie, je energieloos zitte, je een nevelig plezier, dat je ongeschokt opfleurde tot maar weer verder kijke en meemake van de slappe, doellooze, dooie boel.

Tingeling-Tingeling.

... O dan had je die. Waar had-ie die al meer gezien? Ja die hàd-ie al meer is gezien. Maar waar? Ja zeker. Ergens. Was ’t niet geweest in Den Haag. Wat dee ’t ’r toe? — ’t Ware dié mense. — Jawel ⁹t zelfde deuntje. En de man altijd met lacherig kijke. Wat ’t hinderlijk, was, die witte pruik met die pikzwarte snor. Hoe akelig-wee. Zoo’n ouwe man met ’n zwart-geplakte snor. En die vroolijkheid. Hoe konde ze zoo vroolijk zijn? En die Hollandsche kletsliedjes... Jàkkus wat ’n vervelende boel. Altijd ’t zelfde, ’n Française dat was alleen maar aardig. Als ’n Française goed was en canailleus en de zaal met d’r drukte vulde en ’n cancan sloeg, dan was ’t wel aardig.

Maar zoo’n hoekige vrouw en dan telkens sijn zinge voor zijn. — Wat naàr al die èsses, dat plat-Am-sterdamsch. Nee ’n Française, ’n Française zou die nou wel is wille zien, zoo’n brutale, levenmakende, die met woorde en gebare sloeg en je wegschrikte