Schetsen, deel 2

O UDEJAARSA VOND.    177

ze d’r pleizier in... te — kijke — naar — dat gewiebel — naar die rose dikke beene. — ’t Zou je alleen wat dóén als de draad knapte. — Maar die knapte niet. — Die was natuurlijk van beste qualiteit. — Nee die knapte niet. — Als die knapte zou je ève schrikke. — Nou ja ève maar. — ’n Ongeluk kwam d’r toch niet van. — Welnee. — Daar was ze natuurlijk op verdacht. — ’t Was d’r natuurlijk al meer gebeurd. — Hè, gelukkig, gelukkig. Hoe hadde de mense d’r schik in. — Nou maar gauw ’n ander nummer.

Bleekwit in de omlijsting van z’n rossig puntbaardje, zat-ie hangerig op z’n stoel, geeuwend achter z’n hand. Al kwart over tiene. ’t Schoot op. Wat ’n schrikkelijk — vervélende avond. Wat ’n onzinnige — vervélende avond. Als of ’r iets veranderde in je leve, ómdat ’r ’n jaar om was. Als of ’t nieuwe anders zijn zou. Alsof je iets vergat, alsof je maar ’n deur had dicht te slaan om de verveling van die andere dage af te sluite. En wat ’t gékste was, ’t idiootste, ’t ergerlijkste van ’t geval, dat was ’t denkbeeld dat je obsedeerde dat ’r tóch wel iets bijzonders an zoo’n avond moest zijn, dat ’r tóch iéts kón of zou gebeure dat je ’n vreugdeschok of ’n kleine ontroering gaf.

Anders zou je ’r heelemaal niet an denke dat ’t ouwejaar was. Anders zou je in je gewone doen zijn en d’r ook niet ’n feestavond van wille make en je avond verdeèle en ’n extra-sigaar koope. Zou-die an de muzikant ’n sigaar geve? Nee. Maar niet doen. Dan was je verplicht ’n praatje te make en wat kon je die man schele. Wat ging je die man an. Wat ginge je die mense an. Je zat veel beter, rustig en stil in je hoekie met een bekijke van alles om je heen en een wel aangenaam-triestig gevoel dat je in je melankolie, in je alleenheid supérieur was

Schetsen Falkland. II.    12