Schetsen, deel 2

176    OUDEJAARSAVOND.

de zaal ook niks. Vlak vooraan wou ie gaan zitte^ bij de piano, bij die ouwe Mina. Ook niks veranderd. En nou ’n biertje en ’n goede sigaar opsteke.

Bleek bij ’t wittig licht van ’t gas zat-ie naast den stoel waarop-ie z’n jas en z’n hoed nétjes had neergeleid, pluizend an z’n rood puntbaardje. Z’n rood wolhaar krulde aan tegen ’t helgroene aanplakbiljet.

Hier was dan toch wat gezelligheid. Als je zoo zat kwam ’r ’n warme, stille behaaglijkheid over je, iets van ’n thuisvoelen. Dat had je toch alleen maar bij Kohier.

Die andere inrichtinge ware naar van verveling, naar van vrouwegescharrel en glaasjes offreere. Daar liete ze je niet met rust. Och, och, die ouwe Mina met d’r geduldig pianospele en die violist met z’n kalig hoofd en z’n spitse snorpriem. Wat bleve die mense altijd precies op d’r zelfde plaatsje, met dezelfde beweginge. Was ’r nou iéts veranderd an ’t hoofd van den violist, schuinig-weggezakt op den zakdoekstip en de strijkstok scherend met vinnige slagen langs ’t rooie oor.

Tingeling. Tingeling.

Nou kreeg je wat. D’r voor gaan zitte... O, kwam ’r dat nummer. Ach, ’n juffrouw op gespanne draad.

Jawel. Daar had je d’r. Daar wer je wee van. — Dat met rose-voete geglij over de veerende draad. — En die dikke rose beene — en dat wiebelend gebalanceer van de arme. — Hoeveel keer had-ie dat al niet gezien. — Allemaal ’tzèlfde. — Telkens dat vervélende gescharrel met bukke en ’n zakdoek oprape en met ’n rukkie na^r vore schiete en met ’n rukkie naar achter... en door ’n hoepel.., wat was dat vervélend . .. Hoe hadde