Schetsen, deel 2

OPEN BRIEF AAN Mr. S. A. VEN1NG MEINESZ. 169

stemming togen wij huiswaarts. Natuurlijk spraken wij over sociale toestanden. Ik verzeker u, dat een goed belegde boterham (sardines, gebakken paling en gebakken schol) in aangenamen weemoed over pauperaars en pauperisme doet spreken. Plots werden wij aangeroepen in de Govert Flinck-straat (in de een, twee, drie of vierhonderd) door een man voor een verlicht huis.

* ... Entree heire! Entree!”

„Nee” — adviseerde ik, midden in een debat over den komenden strijd tusschen Socialisme en Kerk:

„Nee,”    _#

Maar mijne vrienden, sterkere nachtpitten dan ik die sinds maanden gezeten burgerman ben, vonden het te vroeg en wilden nog wel wat plakken. Edelachtbare : het was er héél aardig, zelfs zéér fatsoenlijk. Amsterdam is dan toch wereldstad gebleven en we bezitten onze tjingeltjangels nog beter dan vroeger. Laat ik u zeggen dat eerst een neger optrad, die Engelsche liedekens zong en ’n tamboerijn beukte tegen de knokige deelen van zijn rood-en-wit onderstel. Met z’n sentimenteel-zinnelijk bruine gezicht grijnsde die, wit van tanden, wit van boord. Heel, heel aardig. En hij ging met ’n bakkie rond. Op ’t tooneel in ’t ouderwetsch, steeds Nesklassieke kringetje, zaten vier dames, zoo tusschen jong en oud, gepoederd, geverfd. Heel aardig. Een stond op en zong een Hollandsch liedje en er werd druk geapplaudisseerd. Maar het zijn niet deze dingen, die ik wilde verhalen. Ik heb de gaaf verloren om over voetlicht-zaken te schrijven en evenmin wil ik poseeren als stille verklikker om wat menschen die ’t voor d’r broodje doen in de wielen te rijden. Of ze wet overtreden of niet: ’t is zaak van de politie die ’t zoo druk heeft met geheimzinnige