Schetsen, deel 2

i68 OPEN BRIEF AAN Mr.    A. VENING MEINESZ.

matrassen zijn a een gulden en een maffie te benaderen. Deze inleiding, edel-achtbare heer, zou u doen vermoeden, dat ik als agent in bedfournitüren werkzaam ben. Edoch, ik bezweer u bij het stof mijner vaderen tot in het honderdste geslacht, dat zulks verre van mij is. In dat geval zou ik mijn doorlegen springveeren behoorlijk doen voorzien. Wat is er van den nacht, van den Amsterdamschen nacht? Ik vermeende dat na de wijze besluiten tot verzegeling der Amsterdamsche koffiehuizen ten een uur — is sedert de uitroep van den portier van Mast Een uur heerè! niet klassiek geworden? — geheel de hoofdstad ter slape zou zijn op een niet tè onwelvoegelijk uur. Maar de kranten zeiden mij dat er something rotten was gebleven in de Dambuurten en al spoedig accepteerden wij de societeiten en verdere inrichtingen als iets dat recht van bestaan heeft. Sedert Zondag jl., edel-achtbare, ben ik intusschen véél wijzer geworden, en meen ik wèl te doen met u een kleinigheid van Amsterdam te verhalen, dat u waarschijnlijk onbekend zal zijn, daar het niet denkbaar is dat uwe rechtvaardige hand politierapporten contrasigneert, met dingskes, luttele dingskes, als waarvan ik toeschouwer was en waarvan heel nachtpit-Amsterdam getuige kan zijn.

Het was, edel-achtbare heer, Zondag jl. dat ik van een kleine fuif huiswaarts trok, ’s nachts twee uur. Het spijt mij in deze persoonlijke bijzonderheid te moeten treden, maar mij is te veel gelegen aan mijne reputatie als gezeten burger, dan dat ik zonder commentaar een aanwezig zijn te twee uur in de Pijp publiekelijk zou durven constateeren. Het was bij een vriend die jarig was. Wij hadden gewhist — ja, ik whist tegenwoordig, edelachtbare — en een matig grogje gedronken. In redeneerende