Schetsen, deel 2

KIND.

„Wil je ève weg?”

„Ja-a, mevrouw.”

Mevrouw nam haar mee naar achter, kwam alleen terug. Meneer kwam los.

„Hè-jakkus wat ’n akelig kind!”

„Nou — zóo èrrig is ’t niet.”

„’k Heb nóu al ’n tegenzin in d’r.”

„Hè, wat ’n overdrijving!”

„Overdrijving of niet, dat kind wil ’k niet in me huis.”

„Nou goed, dat niet... ’t Is anders ’n arrem schaap en je zou is zien hoe ze opknapte, als ze goed eten kreeg èn goed gewasschen werd èn goed angekleed.”

„Nee. ’k Vin ⁹1⁹n akelig kind. Met jouw onzinnige ideeën ook!”

„Wa’s onzinnig?”

„Om zoo’n vreemd kind in je huis te hale!" „Héb ik d’r dan voor góéd in huis gehaald? ’k Heb an d’r moeder gezegd dat-we ’t kind eerst wille zien en dat ze van avond moet terugkomme.” „Nou, da’s maar góéd ook. Laat ’t nou maar bij die eene proef blijve.”

„Hè, wat ben je onaardig!”

„Dat kind heeft me m’n eten tegen gemaakt en maak me nou niet uit m’n humeur er bij!”

„Uit je humeur ’r bij ? Je moet je gezicht maar is in den spiegel zien! Onplezierig mensch!”

„Wat drommel heb je ook zulke kinderen in huis te hale!”

„Wist ik ⁹t vooruit?”

„Wat huil je nou? Is d’r nou reden om te huile! Toe, verstoor ’t eten nou niet verder. Pas op, als dat kind binnenkomt. Waarom huil je nou, Sophie?” „La-me met rust...”

„Kom nou ...”