Schetsen, deel 2

„Als we zellef ’n kind hadde zou ’k ’t niet wille.. .

„Kom nou gekkin .. .”

„Zéven jaar getrouwd en geen kind...” „Nou-nou-nou!... ’k Heb ’r toch niks tegen da-je 'n kind aanneemt. — Maar dat kind niet. — Dadelijk toen-’k binnenkwam von *k ⁹r akelig én vuil. — Je moet ^fn mooi meisje uitzoeke. — Niet zóo een. — Nou — Nou. — Krijg ⁹k ⁹n zoen?”

Mientje kwam weer binnen, magertjes en wit. Meneer knoopte d’r servet nog eens om en ze at verder met kleine hapjes, kieskauwend, ziekelijk bij ’t matte lamplicht. D'r handje, geklemd om de zilveren vork, pikte de brokjes gehakt op. De rest liet ze liggen.

„Enne nou wat gestoofde peertjes, Mientje?" „Alsjeblief.”

„Alsjeblief, mevrouw.”

„Alsjeblief, mevrouw,” herhaalde ’t kind.

„Enne ’n beetje saus van de peertjes?” „Alsjeblief, mevrouw.”

„En nou moet je je vorrek hóogerop houe, hoor je?”

„Ja, mevrouw.”

„Non — une autre enfant — pas cella-la,” zei meneer.

„Goed, Piet” — zei mevrouw.