Schetsen, deel 2

164    KIND.

sies. — Meneer, vrindelijk-glimlachend, zei ook ’n enkelen keer wat. — Dat ze d’r vorrik hooger moest houe bij ’t heft. — Kijk zóo-o. — En niet de aardappele fijn make. — Anders groeide ze niet.

— Kindere die aardappele fijn maakte op d’r bord bleven altijd klein, niewaar, vrouw? — En niet zooveel water drinke. — Dan stolde ’t vet in de maag.

— Nóu at ze netjes. — Nee ze hoefde niet zoo verlege te zijn. — En dan weer in ’t Fransch tot z’n vrouw:

„Non, elle n’est pas jolie.”

„Elle n’est pas jolie, non, — mais j’a pitié d’elle.” „Elle est mal-soignée. Il faudra bien la peigner.” „Tu crois?”

„Evidemment. Faut pas la coucher comme-çà. Faut la peigner” — en dan verder in ’t Hollandsch, omdat-ie ’t Fransche woord niet vinden kon:... „faut la peigner ... ze krioelt... elle krioelt... Daar moet je voorzichtig mee zijn ...”

„Tu crois qu’elle a des ... qu’elle a des... des... des... Wa’s beestjes?”

„Puces — geloof ’k — Oui, oui — c’est une enfant mal soignée.”

Zachtjes glimlachend van verlegenheid beet Mientje van ’n aardappel — Watte ze van d’r zeie — Wat komiek as ze zoo over je prate — En watte gezellige tafel — En wat pràchtige vorrek — Enne watte portie vleesch — Maar trek had ze niet. Ze werd zoo warrem en akelig — Nou-maar, niks zegge

— Anders werde ze kwaad.

Mevrouw keek ’r meelijdend an, boos op vrouw Effers, die d’r kinderen zoo verwaarloosde.

„Heb je geen trek meer, kindlief?”

„Nee-ee, mevrouw.”

„Scheelt ’r wat an, dat je zoo bleek ziet?” Half-huilerig, bang om ’t te zeggen, zei ze dat ze errege kramp had.