Schetsen, deel 2

DINGSKE VAN FANTASIE.    159

van avond niet wil... ’k Zal nóg eens luisteren ... Nee. ’k Hoor niets... Groomoe heeft ’t gezegd en groomoe die jokt niet... En ’k wil ’t toch hooren ... Als je minder lachte en minder speelde met de wolken, jij die toch al groot moet zijn, ómdat m’n vader je heeft gekend èn m’n grootvader die op zee verdronken is — zou ’t zaad groeien, zou 'k hooren ’t lachen van de wortels en ’t zingen van de blaadjes... Wat is dat flauw van je maan... Kun je niet langzaam gaan... ’k Wou zou graag wéten ... Zaadkorrels breken ... Grootmoeder heeft ’t gezeid ... Dat elk zaad plantjes leit... en ze dan spréken... Rut is er toch niet bij ... Ik wil ’t hooren... De grond blijft koud en zwart... O, o, wat kijk je ... weer léelijk ..."

Met de handen gespannen om de magere knieën, bleef-ie droomen en ernstig praten met de rustelooze maan. Bij tijden streek-ie ’n lucifer af, lichtte den groezelgrond bij, keek, zag niets en kreeg de ingeving om ’t plekje te verwarmen. Op z’n buik liggend schudde hij adem uit den kleinen mond tegen de zwarte korrels van koude aarde, zag de witte dampschuddinkjes in ’t maanlicht.

Maar er kwam niets, geen stengel, geen groenig tipje.

Na een lang uur woelde hij ’t plekje om, bekeek ’t zaad, pelde ’t met db kleine vingers, zag de witte schilvers in z*n zwart geworden handen en ging soezend, slaperig-tobbend naar benee, naar Rut, die dol van vreugde in ’t donkere bosch begon te bassen dat de echoën tegen de verre duinwanden bromden.