Schetsen, deel 2

D1NGSKE VAN FANTASIE.

de roze-doorschijnende vingertjes, de zwarte aarde bij, waarop hij de afdrukken van z’n kleine vingers zag, maar geen groen, geen groen, ’t Ernstig bleek gezichtje, met de groote, donkere, omwalde oogen keek naar de maan, die juist verschoof achter ’n grauw jagend wolkje, 't Was toch volle maan. ’t Was toch de Pinksterduin. Waarom hoorde hij niets, waarom zag hij niets? De schuld lag an Rut. Blinde grootmoe had gezegd dat-ie alléén moest zijn — niemand er bij. Rut was te veel. Rut moest vérder ’t bosch in. Hij ging met ’t ruige dier ’n end de helling af, tusschen de struiken door, keerde alleen terug, bang voor de groote, plompe schaduwen. Maar boven was volop licht. De kleine hoogvlakte sluimerde teer, zilverwit in de kronkellijn van donkere schaduwen en benee in de verte was zwak watergejoel. Weer luisterde hij met starende oogen bij ’t klein stukje aarde. De stilte was groot. Van alle zijden kwamen dingen die samen de groote stilte vormden. De blaren wiggelden, wir-den. De helmen ruisden over elkander. De zee was nauw hoorbaar.

Gehurkt zat Keesje op den grond, de vingers gestrengeld om de opgehoekte knieën, de klompen, half uitgewipt. En tegen de maan, die op grauwe wolkjes inliep, en zonderling speelde met de randen der wolken, begon hij ernstig te praten, in volkomen ernstig verwijt.

* .... Het is niet mooi, maan, en niet vriendelijk, dat je van avond niet doet, wat eens je heb gedaan voor blinde grootmoeder... Of heb ik niet lang genoeg gewacht ?. .. Ik wou ’t ook hooren, maan, ’t gróóte wonder, ’t overgroote wonder ... Ik heb ’t gehoord bij ’t ei. Phine ook ... We hebben de kiekens gehoord en de gele bekjes gezien... Wat is dat flauw van je, maan, dat je