Schetsen, deel 2

156    DINGSKE    VAN    FANTASIE.

’t Ruige, groote lichaam zakte op de zware pooten. Hijgend keek ’t beest toe.

De maan kroop weg achter ’n flets wolkje met brandende zilverranden. De blaren mummelden zacht an de boomen.

Keesje luisterde. De blaren hinderden niet, maar ’t gehijg van den hond; ’t gehijg uit den grooten tan-denbek, met de lange roode tong, klonk alsof Briks ’n boom zaagde. Rut begon oud te worden. Als-ie den hond liet liggen zou-ie niets hooren. Ongeduldig wipte-ie op, maakte Rut los, lei ’m ’n eind verderop bij ’n dunnen boom.

Waar was ’t plekje nu? Als hij er op trapte, zouden de zaadjes verpletten. Bij de struik was ’t geweest. Als de maan maar doorbrak. Was ’t daar? Ja, daar was ’t. De aarde was er wat zwarter en nu de maan weer licht stortte over het plateau, kon-ie, toen hij bukte, de afdrukken van z’n handen zien. Lang uit lag hij, op zijn rug, met de groote, donkere oogen kijkend naar de maan, die groot was van avond en ’n gezicht had alsof-ie lachte en ’n sik had. Na een kwartier had grootmoeder gezegd. Na een kwartier... O, het groote, gróóte wonder en ’t te vertellen an Phine, die ’t ook nog nooit gehoord had.

Blaren wiegden op zachten zeewind. Het geraas van het water kwam gedragen als rustig geblaas. In de luchten, in het bleeke licht van de maan, speelde de zang van de blaren met de zang van de verre zee. Droomerig luisterde Keesje. Nee het was dat niet. Het wonder zou anders zijn. Op de suizing van blaren en zee, op de stille melodie van den nacht begon hij te praten, zonder nadenken, meewiegend met de warrige wiegende golving van blaren en watergeblaas. Hij vond ’t vreemd dat-ie ’t dee, maar z’n mond sprak vanzelf en hij vond