Schetsen, deel 2

DINGSKE VAN FANTASIE.    155

„Ja Briks. *

„Als je hazen of herten of fazanten ontmoet, stuur ze dan hierheen. Wil je dreumes?*

Ja, Briks.*

„Dag Dreumes.*

„Nacht, Briks.*

’t Dorre hout kraakte weer. De strooper ging verder.

Ver had Keesje nu niet meer te loopen. Gelukkig niet. Er waren plekken in 't bosch waar hij op de tast ging. Andere, waar de zwarte grond met loovers van maanlicht bespreid was, maakten hem angstig. Want de duisternis en ’t licht, de grond en de boomen, alles was even zwijgend. Als Rut er niet geweest was, Rut, wiens hijgen hij hoorde, Rut, die telkens met den koud-natten neus tegen z’n hand wreef zou-ie terug zijn gegaan.

Eindelijk was-ie op ’t plateau dat in ’n booglijn van hooge boomen, in maanlicht schemerde. Ver beneden zag-ie ’n strakke lichtvlakte, de spiegeling van ’t maanlicht in de zee. En tusschen randen van bolle schitter wolkjes, liep de maan, rond en wit met roetige vlokken. Even bleef-ie kijken, ’t Was de eerste maal, dat-ie ’t land en ’t water zoo zag. Maar ’t koortsverlangen was sterker. Rut, die tusschen de boomen liep, floot-ie, legde ’m vast an ’n struik en met z’n handen begon-ie te graven in de aarde, ’t Kuiltje werd niet diep. ’t Graven dee pijn en ’n scherp steentje snee in z’n duim. Dat was niets. Uit z’n broekzak haald-ie ’t toetje, schudde *t uit in ’t kuiltje, spreidde de aarde er over, netjes met ’n teeder aandrukken van de kleine vingers en ging er bij zitten, de beenen gespreid. Rut, vlak bij, volgde elke beweging, kijkend met de verstandige oogen naar ’t kuiltje, naar ’t zand, naar de aarde.

„Leggen, Rut!*