Schetsen, deel 2

154    DINGSKE VAN FANTASIE.

Buiten ’t dorp was de glooiende weg naar de duinen, naar de bosschen verderop. Helgrijs, met lichtsprankelingen van stukjes gebroken glas, lag de weg in den maneschijn. De hooge duin aan de zeezij stompte op in den melkwitten hemel. De branding rommelde in de verte, als ’n groote dreunende wagen.

Keesje klepperde vlug met de klompjes. Hier was de weg nog hard. Strakjes kwam ’t zachte zand dat schuurde en dof-plakte onder de klompen. Rut liep voor- en achteruit, stilstaand als ’n konijn door de helmen ritselde. Dan bolden z’n ruige ooren op, bleef de staart onbeweeglijk schuin-naar-benee en wachtte die tot Keesje ’m ingehaald had. Bij de eerste boomen gromde de hond, schoot ’n end vooruit, trok de staart tusschen de pooten en spitste de bovenlip. Z’n ruige haren stonden overeind.

„ .... Wat is er Rut?”

Met de groen-lichtende oogen keek-ie Keesje an, gromde woester, loerde naar éen zij van den donkeren weg. Stilletjes huiverde ’t kind. Koud werd z’n achterhoofd met ’n rillige strooming over de haren, ’t Dorre hout, tusschen de boomen, kraakte. Schor klonk ’t heesche gegrom van den hond. „Ben jij daar, Keesje?”

„Nacht, Briks."

„Wat doe je zoo laat bij den weg, dreumes ? Hou je hond bij je. ...”

„’k Moet ’n boodschap doen, Briks.”

„Ga je naar de stad? Is ’r wat gebeurd? Is je grootmoeder ziek geworden?”

„Ja-a-a,” begon-ie te liegen.

„En wat scheelt ze?”

„Dat weet God.”

„Zoo-zoo” — zei de strooper, die de uitvlucht niet begreep: „is ’t zoo erg?”