Schetsen, deel 2

DINGSKE VAN FANTASIE.

O — om dat te hooren, dat en ’t over te vertellen aan Phine, ’t gróóte wonder.

Toen de laatste slag van de torenklok verdreund was over de daken, stond-ie op, keek door ’t kleine raam, zag ’t maanlicht scherp wit op den kalkmuur aan de overzij. In ’n oogenblik was-ie angekleed, nam de klompjes in z’n hand, voelde of ’t zakje nog was in z’n broekzak, sloop zachies over de vloer die grijszilverig was van fijn, droog zand, luisterde bij de bedstee van blinde grootmoeder, lichtte de klink van de deur, schrikte van de scherpe klik van ’t ijzer, stapte voorbij ’t lange kippenhok.

Rut stoof op uit z’n ton, rukte aan de dikke ketting, kwispelstaartte. Voorzichtig zette Keesje z’n klompen neer, maakte ’t groote, ruige beest los, streelde ’m onder z’n kop dat-ie niet blaffen zou, maakte ’t laag-groene hekje open dat ’t huisje van den straatweg scheidde, ’n Heel eind verder voorbij ’t witte huis van den dorpswachter trok hij de klompen an, keek nog eens rond en liet Rut los. De klompen klotsten op de kleine witte keien, klots, klots, klots, klots, kletterend tegen de pleistermuren der lage woningen. In ’t huis van Briks was nog licht. Die was zeker weer an ’t stroopen.