Schetsen, deel 2

MAANFANTASIE.

Met lichte gedragen klepjes sloeg ’t klokkengebeier over de wallen, hèl tintelend in de strakke avondluchten. De maan was achter de berglijn, zilver-rondend boven de zwarte, donzige glooiing.

De roestige beugels knarsten als hondengejank in den nacht, ’t Maanlicht schemerde over ’t paard in de zacht-klagende maliekolder, over den krankzinnigen ridder. Aan de speer, die in de lucht priemde, wapperde de kruisbanier met korte klet-terschokjes. De witte kapmantel trok in bulten door den avondwind. Heftig van roodheid puilde ^?t roode kruis op den witten mantel en vóór op ’t zilvergeschubber van den wapenrok. Het vizier had hij neergelaten. De pluimen, rood en wit, wuifden op den matten glans van den helm. Links hing het zwaardkruis, plat en zwaar, knarsend aan de mat-zilveren ketting. In den geharnasten handschoen droeg hij ’t uitgeschulpt schild, zilverblank, parel-moerig, met een purperkruis. De beenen, in wit harnas sloten aan tegen ’t kolder van ’t paard.

Maanlicht wiegelde op den helm, op de pluimen rood en wit, op de gleuven van het vizier, op den wapenrok, op den witten kapmantel, op het schild,