Schetsen, deel 2

KO.    ï3 7

gestig ? In ’n gestig... Ze was toch niet gek. Zouen ze d’r in ’n gestig stoppe bij krankzinnige mense... . Hoe deeën die?.... Zeker as wilde beeste.... Nou maar dat déé ze niet. Zachies begon ze te huilen, met d’r gezicht in d’r gore keukenschort. In ’n gestig! In ’n gestig.... De snikjes reutelden door d’r moeië hoofd.... Werkte ze niet van ’s morgens zeven tot ’s avonds tien.... Had ze gister de sloope niet gezoomd.... Zaterdag naar d’r moeder.... geen vleesch meer elleke dag.... geen vleesch en groente en wat na.... Ogotogot!.... Tèlkens weer die misselijke aarpels met aarpelnat.... en de rooie dakpanne en de stinkende goot... en slaag as ze ’t minste dee... Hadde ze d'r niet kapot gebeukt.... had ze één keer niet bloed opgegeve, al hiette ze ’t liegen ? .... Vandaag Donderdag.... Morrege Vrijdag.... Overmorrege Zaterdag... Nog driemaal ’n stukkie vleesch... Dan aarpels met aarpelnat... Ogotogot!... Waarom most de rijkdom alleen vleesch vrete....

De kamerdeur ging open. Met ’n angsttrek zat ze rechtop, schilde den aardappel af, ’m niet ziende door de dikke, natte oogen. Nou de pitten. Pik. Pik. „Kun je d’r uitkomen, vrouw Langelaan?”

„Jawel mevrouw. Dus Maandags en Donderdags kom ik heele dagen?”

„Heele dagen, met den kost.”

„Best mevrouw.”

„En dan betaal ik u de twee weken, hoor u.” „Best mevrouw.”

„En je belooft me, dat je d’r...”

„Nou daar zal ik is over denken.”

„Dag juffrouw.”

„Dag mevrouw.”

„Ko, wil je ’t vuile glas is weghalen?”

„Ja mevrouw.”