Schetsen, deel 2

KO.

„Alsjeblief.”

„O. D’r staat weer geen één schoon glas in de kast. Wil u is effen op ’t belletje drukken ?... Waar blijft ze nou? ... Ko!”

„Ja, Mevrouw.”

„Waar zijn al de glazen?”

„Een staat er op de waschtafel, één. . ..*

„Reken nou maar niet! Maak ’r een schoon en breng ’n fleschje bier mee.”

„Ja, mevrouw.”

In een wip was ze terug, zette, zonder d’r moeder an te kijken, het glas en het bier neer.

„’k Zal ’t effen nadrogen. Zeker heeft ze ’t weer met ’n vette doek gewreven. Veel of weinig suiker, ’t Is hier warm niet ? *k Zal de glazen deur wat open zetten. Achter is de slaapkamer. Wat valt d’r eigenlijk te doen in zoo’n klein huishouen, niet waar?”

Vóór bleven mevrouw en moeder praten.... Nou kon-je niet meer luistere.... De aardappel schuurde in haar hand. ’t Blaadje rood-doorweekte tabak op den wijsvinger viel af, op de aardappelschillen. ’t Stompige mes hield op, midden in ’n dikke schil. Soezerig keken haar oogen naar ’t emmertje an de voeten, groen en rood, met de wit-gele aarpels in ’t water. — Ze had d’r al zesmaal de dienst opgezeid. — Was ’t nou méénes? — ’t Zou niét meenes zijn. Ze zou ’t nog wel is probeere. Weer naar d’r moeder terug? En opgeslote zitte vier hoog — Met de dakpanne voor je en de stinkende goot en de bloempotte an de overzij en de rook uit de schoorsteen en de dooie kanarievogel, die niet meer zong. Waarom most ze weg ? Dee ze niet alles? Kon zij ’1 hellepè dat’r hoofd zoo raar voelde, zoo vol, da-ze niet alles kon onthouen. Was d’r keukenfornuis niet netjes gepotlooid. In ’n