Schetsen, deel 2

132

men, stond moeilijk op en ging verder met het schillen van de aardappelen. In de zwartgroevige vingers wentelde de aardappel. Mes snee ’r door afbrekend de schil drie-, viermaal. Ze beefde van opgewondenheid. Nou de pitten. Effen luisteren. Niks. Nog ’n pit... Wat zou ze nou ... Nog ’n pit... Dat was moeder d’r stem. .. Plomp. In de emmer. De spetten vlogen in d’r gezicht. Nog ’n aardappel ... Hadden ze ruzie ?... Watte ?... Nee... Nou praatten ze weer zachies ... Au!. .. In me poot gesneje .. . Effen onder de waterleiding houen ... Wat je dat stéékt... zoo’n bot mes en nóg snije ... D’r leit net ’n eindje sigaar van meneer op ’t bord.. . ’n plakkie tabak d’r op ... Dan bloeit ’t niet meer . .. As je in de achterkamer ben, kè-je alles hoore.. . Staat de deur ope? ... Effen ’n douwtje ... Het ze ’t gehoord ? ... Ze houe d’r mond ... Nee... Ze praten weer ... Zachies andouwe. .. Nou op je kouse ...

Gebogen achter de glazen deur, luisterde ze. D’r sprak niemand. Ze hoorde alleen d’r eigen adem door d’r neus snuiven. Dat was mevrouw:

„Denkt u ’t ook niet, juffrouw?”

Ja. Ja.”

„De meid is niet goed bij d’r hoofd. Soms doet ze zoo raar. Laatst laat ze de hondjes uit, doet de deur open en blijft binnen staan. Ze heeft ’r niet eens erg in dat de hondjes in de gang vuil doen. Ik kom an en zeg: Ko, wat voer je nou uit? Toen kijkt ze me suf an en zegt: Dat heb ik niet gezien. Nee maar, nou vraag ik u!”

„Ja, Ja. U zal wel gelijk hebbe.”

„Vanmorgen kom ik om halftien benejen. Nou mot u weten dat ze om halfzeven is opgestaan. Wat denk u dat ze gedaan had? Niet zooveel. De kachel was nog niet aangemaakt” .. .

„Wel, wel, wel” ...