Schetsen, deel 2

KO.

„Hé dag moeder...”

„Is je mevrouw thuis?”

„Mot u mevrouw hebbe?”

„Hou je maar niet zoo onnoozel, ellendige meid! Da’s weer wat moois met jou, hè! Allo — dien me an!”

„Mevrouw, daar is me moeder.”

„Laat ze binnen komen.”

„Dag mevrouw...”

„Dag juffrouw. .. Gaat u zitten... ’k Heb u is laten kommen, om...”

Deur dicht.

Met ’n rood hoofd, angstig, bleef ze bij de deur staan. Maar moeder kende d’r, dee in eens de deur open en zei, nijdig:

„Mot je an de deur staan luistere?”

„Ik luister niet.”

„Ga naar de keuken, Ko,” zei mevrouw.

Deur dicht.

Langzaam liep zij de gang door, knielde, trok den looper recht, raapte ’n blad van ’n ui op, bleef effen sufferig gejaagd zitten, kijkende met schuwe oogen in de lichtplas boven de huisdeur, wreef ’t zwarte haar glad, luisterde naar de gedempte stem