Schetsen, deel 2

KO.    133

„ ... De vuile koppies van gisteravond — meneer en ik drinken thee voor We naar bed gaan — stonden nog op tafel... De keuken lag net zoo ... An de gang had ze niks gedaan... Ik zeg tegen d’r: wat heb je nou uitgevoerd? . .. En dan mot u die leugens hooren — ’k Heb de voorkamer gedaan, zegt-ze. En de kachel, zeg ik — Die heb ik ange-maakt, zegt ze. Maar mensch zeg ik: sta je me nou in me gezicht voor te liegen, zie je dan niet dat j’m heelemaal nog niet uitgehaald heb? En dan blijft zij volhouden dat-ie weer uitgegaan is. Nou vraag ik u, nou vraag ik u, wat je daarvan denken mot?”

„Ja, ’t is ’n onhandelbare meid vol leugen en bedrog.”

„Nee. Dat geloof ik niet, juffrouw. Ze heeft ’n goed karakter” ...

„’n Goed karakter? ’k Ken d’r zooveel langer mevrouw. Toen ze bij me thuis was, most ’k d’r ransele tot ze d’r bij neerviel!”

„Ja, ziet u, dat vin ’k nou juist niet de goeie behandeling. Ze heeft me verteld dat u d’r eens zoo geslagen hebt, dat ze bloed opgegeven heeft”...

„Zoo’n gemééne leugenaarster. Da’s nog nooit gebeurd. D’r vader heeft d’r is ’n slag met ’n stuk telhout gegeve, toen-ie d’r met ’n soldaat had zien loope. Zoo jóng as ze is met’n soldaat! Is dat geen schande voor ’n meid van nog geen zestien? Net waar u over klaagt, hebbe wij altijd over te klage gehad. Als ’k d’r uitzond om ’n half pond zout om ’t hoekie, bleef ze drie kertier weg. Dan wer ik giftig en sloeg d’r om d’r oore. ’n Half uur later was ’t weer net ’tzelfde. Ze maakte me bij tijjen regulier krankzinnig. Hoeveel tijd heb je noodig om ’n vloer, zoo groot as deze kamer, te dweile? Dat doe je toch in tien minnuute, niet? Nee, as ik