Schetsen, deel 2

128 ONAANGENAME BRIEF AAN JAN VETH.

Wel, alle drommels! Je hebt er niet om gevraagd, ’t hindert je zelfs en Jac kijkt star achter z’n brille-glazen met ’n fijn spottrekje om z’n neus, dat je kregel maakt, laat je in eens raak voelen wat ’n vies tafreeltje ’t was, jij in je lekkere kamer — zij met dr bedanken met d’r gemeend... „God zal ’t an u vergelden, meneer!”

’n Vrind die voor jaren naar Frankrijk gaat, komt afscheid nemen. Je hebt samen ’n glas gedronken en dan staat-ie op.

„Nou dag Sam, hou je goed!”

„Nou dag kerel! Steek nog ’n paar sigaren bij je.”

„Blijf maar binnen.”

„Hou je goed hoor. Schrijf me is gauw je adres en hoe ’t je bevalt.”

„Nee blijf nou binnen.”

„Doe de groeten an je ouwelui.”

„Dankje. Dankje. ’k Krijg van jou ook is gauw ’n brief, hè?”

„Natuurlijk. Goeie reis.”

Dan ’n paar warme handdrukken. Even nakijken. Deur dicht. Jac van Looy. Jac van Looy. Jac van Looy. Heel serieus ziet-ie je in je oogen, dood-ernstig met z’n pijp in z’n mond en z’n spotlachje. Jac van Looy.    Jac    van Looy.    Als je    wat    goeds meent

geschreven te hebben, lacht-ie je uit. Als je moedeloos hargelt, doorkijkt-ie je. Je bent ’m nooit kwijt.    Z’n    oogen bemoeien zich    met    dingen die je

voor    geen    sterveling    wil weten,    met dingen

waarvoor je je geneert: met je familiegeheimen en je beertjes, met je gedachten, je voornemens, je gedroom.

Ja    met    je gedroom,    amice.    Als    je gedroomd

hebt, gesoest bij de loome glijding van wolken en je kijkt om, trekt Jac an z’n pijp en zegt: wees