Schetsen, deel 2

ONAANGENAME BjRIEE AAN JAN VET H.    127

Toen die in De Kroniek lag, dacht ik met ’n pleizierig gevoel... „Zóó. Jac van Looy .... Die wil ik wel in me kamer hebben.” En ’k hing ’m op aan de deur, op ’n plek waar geen verf was, op ’n plek die me lang gehinderd had.

Bij ’t ophangen dee Jac al ’n geniepigheid. De punaisse ging kapot en ’k kreeg ’t pennetje in m’n duim. Da’s lang niet aangenaam. Als d’r bij zoo’n gelegenheid iemand in de kamer is, zoek je ruzie. Jac keek me an, glimlachte zachtjes, wijsgeerig. Dat was z’n inzet. Van af die punaisseprik is hij in de plaats gekomen van ’t schoenmakertje.

Het is de oude historie. Als ik gewerkt heb, ernstig en ijverig en de deur uitga om koffie te drinken — vroeger stond ik eerst op tegen dien tijd — neemt Jac me op met ’n gezicht alsof-ie zeggen wil: kun je je tijd niet beter gebruiken dan met dat geknoei? Als ’k op de sofa lig, kijkt-ie me soms goedkeurend an, soms met een bepaald scheld-expressie.

Ik durf er een eed op doen dat hij me gister voor mispunt heeft uitgemaakt. De oude historie, de oude historie. Je kunt je niet bewegen of hij vernikkelt je. ’t Schoenmakertje dee niks anders dan ernstig verwijten, verwijten. Die verweet je al de zonde van de wereld, in ’t bijzonder je kleine bourgeois-weelde. Jac van Looy spot. Z’n spot is niet grof, niet opvallend, niet lomp. Nee. Almaar fijntjes speldeprikken. Je heele leven, elke beweging lacht-ie uit, als je in de hoek van de kamer staat — minacht-die strakweg als je in dié hoek bent. Met alles bemoeit-ie zich. ’t Is om helsch te worden.

Zes-en-dertig maal op ’n dag ben je op ’t punt om ’n inktpot over ’m uit te gieten. An ’n zieke vrouw heb je wat eten gezonden, ’t Mensch komt je bedanken. „God zal ’t an u vergelden, meneer!”