Schetsen, deel 2

126 ONAANGENAME BRIEF AAN JAN VETH.

zoek was zat-ie te luisteren, verweet me. Als ’k dineerde loerde-die, verweet me. Als ik luierde, of ’n krant las, of ’n pijp op stak, verweet-ie.

Twee jaar lang, zegge twee jaar heb ik ’m geduld. Een enkelen middag, toen ik met mezelf zat te redeneeren en mezelf overtuigde van iets, dat niet zoo was, mezelf gemoedelijk beloog, ben ik woest nijdig op ’m geworden, heb ’m omgedraaid met een welwillend: „Zoo stik nou maar!” Maar de kijk op het grijze bordpapier, den achterkant van de lijst, de spijkertjes en het etiket van de spiegel- en lijs-tenfabriek uit de Kalverstraat was tienduizendmaal méér vernederend. Niet waar ? Da’s toch wel het lamlendigst, als je bang wordt voor een oud, gebogen schoenmakertje, met ouwe, ernstige oogen. Na een paar minuten hing-die weer, keek, loerde, verweet, verwéet. ’t Kan me niks schelen van Looy: nou wil ik d’r af! — Twee jaren heeft ’t geduurd, tot ’k verhuisde.

Ge zult begrijpen, amice, dat ’t schoenmakertje niet meer in m’n werkkamer kwam. Je wilt toch op je tijd eens luieren, indutten, komediespelen, m...m...m...ensch zijn. En zonder gezelschap, ’t Schoenmakertje hangt nou in ’t donker, ’n Vrouwenkop van Knopff heb ik tegelijkertijd vermoffeld. Die hinderen niet zoo erg, maar toch voldoende om ’t bij ⁵n andere rangschikking van dingen die je gewone doen en bewegen meemaken, ’n minder sympathieke plaats te geven. In ’t nieuwe huis ging alles ’n week goed.

De dochter van de schooljuffrouw blerde, de smid hamerde. Toen kwam jij. Die Leyds van je in De Kroniek was uitmuntend, ’n Mooie kop van ’n energisch ziek man, met mooie triestige oogen. Maar je Van Looy, je Van Looy! Waarom heb j’m niet denzelfden kant van Leyds laten uitkijken ? Of den anderen kant ? Links en rechts is toch plaats genoeg.