Schetsen, deel 2

HOOP.    123

de varrekes. De big die dee ’t wel. Maar de groote had kuren. As die niet wou door den hoepel, dan dee die ’t niet en je most oppassen voor ’m. Nee maar nou z^?n gezicht as die dacht.. . Hèhèhè!

„Is dat nou uit met je gelach!”

„Mot ik jou permissie vragen!”

„Mensch, je mot naar ’t gekkenhuis. Je zit naar de dakpannen te kijken en lacht as of je getikt ben!”

„Nou wil ik!”

De regen begon op te houen. An de wolken kon je zien dat ’r gauw zon zou komen. As-die nou maar wegging. De duiven dee die al in ’t hok. Trok-ie z’n laarzen an? Ja. Hé! Wat ’n opluchting. Nog tien blauwe oogen had ze d’r voor over as de varrekes maar gauw klaar waren.

... „’k Ga naar de beesten kijken. Over ’n uur ben ik terug.”

Goddank. Nou scheen de zon ook. ’t Leven was nog zoo slecht niet.

Tük-tük-tük-tük.

„Tukke jullie maar jonges. We gaan d’r gauw van door.”