Schetsen, deel 2

liet zich niet langer koejeneeren. Zij had de beesten. Die waren van haar geld. As die weer sloeg smeerde ze ’m. Wat smeren? Dan sting je an de dijk. Zonder de beesten was je niks. As j’m smeerde most j’m mét de beesten smeren. Hoe kreeg je de beesten? Hij had d’r niks an. Nee maar stel je nou is voor, dat hij d’r mee ging optrejen. Hij in ’n tricot met z’n kromme beenen! Héhèhè!. .. . „Wat zit je nou stom in je eigen te lachen?” „Hinder ik jou?”

„Je doet as ’n idioot!”

„Toch niet zoo idioot as jij!”

„Dat zit nog!”

’m Maar laten kletsen.... as j’m smeerde zonder de beesten, was-die instaat ze aan de poelier te verkoopen. Zoo was-die. Hoe kreeg je ze weg? As-die in ’t artistencafé zat kon je ’n kruier laten komen en den boel afdragen. Dan was-ie z’n recht kwijt, kon die d’r niks meer an doen. Van ’t slaan had ze wel zesmaal getuigen. As ze de beesten had was ze van ’m af. Maar varrekes. De twee varre-kes en de big, die samen zooveel centen gekost hadden. Die kon je zoo maar niet meesjouwen naar ’n andere kamer, die stingen gestald... Tük-tük-tük-tük.

Kippen dat waren lieve beeste! Wat was ze ook met varrekes begonnen? Of je nou ’n kruier nam of op reis d’r tusschen uit trok — wat gaf ’t, as je de varrekes moest achterlaten! Was-die al niet eens van plan geweest om ze an ’n slager te verkoopen ? As ze nou maar zoover gedresseerd waren, dat-ze mee op de reis konden, dan hiel je den heelen boel bij mekaar, kon je de scheiding beginnen. Om dan z’n gezicht is te zien! As die dacht d’r gage te krijgen en d’r ’n brief van ’n awekaat gebracht wier. ’t Was nou de langste tijd geweest, ’t Hing af van