Schetsen, deel 2

„Geef de Krop is an ... Zoo ... allo! Poot op, poot op, poot op! Tik! Goed zoo, August! Duikelen! Duikelen! Hoep Hoep! Goed zoo!”

Zij zat bij ’t raam. D’r oog gloeide. Die patjakker! Mooi gezicht voor de andere artisten. Nou kon Dirrek weer is zien, wat ze voor ’n leven had. Schmink zoo’n oog nou is weg!... Goddank Vrijdag, Zaterdag en Zondag vrij. Niks met ’m te maken. Den heelen dag plezier met de artisten en gezelligheid, ’s Avonds effen in je tricot schieten en ’n nummertje met de duiven, de eksters en de hanen. Dan je weer ankleejen en na blijven plakken met Piet en Dirrek, die d’r wel bij zou zijn....

Tük-tük-tük-tük.

„Up twee! Kom valderappus! Up twee! Poot op! Duikelen! Goed zoo. Mooi zoo!... Kom, leg nou niet te slapen. De bruine zit vlak naast je!”

Over de dakpannen siepelde het water, egale, hokkende stralen, die neerkletsten in de dakgoot. Pannen en water en ’n stuk pijp, anders zag je niks. Effen hoorde je nog *t geschuifel in de War-moesstraat. Om je dood te kniezen, zullek weer. As ’t niet zoo regende zou-ie uitgaan. Nou zat je opgesloten en most je nog koest zijn.

„Zie je nou hoe j’m mot tikken? Kijk-ie of kijk-ie-niet? Als j’m tegen z’n poote slaat tegelijk — zóo — doet-ie ’t. Hè-je gezien? Zóó. Hup!”

„Ja — zoo hinkt-ie."

„Dat zel-die wel afleeren."

Mop zat op d’r schouer, pikte z’n veeren glad. ’n Beetje je oog betten dan zal ’t wel overgaan. Zoo’n Judas! Zooas die de beesten rammelde, zoo sloeg die haar ook. As zij ’t groote varreke was, zoo z’m in z’n poote bijte as die d’r hannesde. Wacht maar! Met haar was-die d’r nog niet. Ze