Schetsen, deel 2

120    HOOP.

„Nee! Sla me maar dood! Tegen ’n vrouw hè-je moed hè? Tegen ’n vrouw! Tegen ’n vrouw! Toen Dirrek laatst me partij opnam bè-je in ’n hoek-ie gekropen, hè! Lafbek! Valschert! Geniepige schooier om iemand op z’n oog te slaan!”

„’k Zei je leere! Om je gebler geef ’k niet zooveel!”

„Ik de cente verdiene en slaag toe! Jij heb mooi luilakken, mooi weer spelen van mijn cente!” „Van jouw cente? Van jouw cente! Jij doe wat zonder mijn! Wie het de duive geleerd? Wie het de haane voor ’n kruiwagen geleerd? Jij of ik? Van haar cente! ’t Is me wat! Hè-jij de eksters gedresseerd? Weet jij met de varrekes om te gaan? Van haar cente!”

Kauwend bleef-ie doorgrommen. Een groote hap en dan binnensmonds.... van haar cente, och! — weer een hap en een slok thee ... van haar cente och! — weer een hap. Zachies griende ze met veel gesnuiter van d’r neus ... Zoo’n gemeene lafbek .... zoo’n vrouwenbeul...., maar dan snort ze nóg in d’r neus. Ze zou ’m toch geen voldoening geven. Eten alsof d’r niks geleverd was. Lekker.

„Kom ruim af.”

De duiven liet-ie los. Ze zatten op z’n hand en pikten ’m. An de kippen gaf-ie ook te vreten. Tük-tük-tük-tük.

Mop, de groote doffer rippeteerde op de tafel. „Allo! Up twee! Up twee! Wacht jij mot ’n mep hebbe! Allo! Up twee! Up twee! Kop op! Allee! Up twee! Up twee! Lang-zaam! Langzaam ! Tik! Ik zal jou krijge! Hè-je die gevoeld? Als je niet luisteren wil mot je voele! Up twee! Up twee! Goed zoo! Mooi zoo! — Hè-je gezien dattie ’t nou doet?”

Ja.”