Schetsen, deel 2

groote is ’n kreng... die probeert nog altijd te bijten... Loop-ie niet effen op?”

„Nou liever niet. Bij jullie stik je van den stank. Hoe kennen jullie ’t uithouen om te slapen met zooveel beesten!”

„Mot jij maar ’n villa voor ons huren, zeg!”

„As ’t an mijn lag, snoes!”

„Pas nou op. Boven ken-die alles hoore.”

„Nou, Vrijdag, Zaterdag en Zondag, hè?”

Ja.”

„Dag!*

„Wacht, ’k ga zoover mee. ’k Mot brood halen.” Beneden bleef ze nog wat kletsen. Nou gauw door-loopen. Wat keek-ie weer zuur.

„Waar ben je zoo lang gebleven?”

„Brood gehaald.”

„Met wie smoesde je op de trap?”

„Met Piet. Hij het me voor Vrijdag, Zaterdag en Zondag angenomen.”

„Kon-die niet bovenkommen?”

„Hij wou niet.”

„Ik waarschouw jou, hoor!”

„Waarvoor?”

„Meer zeg ik niet.”

Je ben gek, zeg!”

Tük-tük-tük-tük!

„Niet zooveel melk in me koppie!”

„Bedien je dan maar zelf.⁹

„As *k zeg da-jij ’t mot doen, dan hè-je ’t te doen, versta je?”

„Nou, ik mot niks hebbe van jou kale drukkie!” Meteen sloeg-ie d’r met z’n zware hand op d’r gezicht.

„Daar! Daar hè-je kale drukkie!”

„Tóch doe ^?k ’t lekker niet, groote lafbek!”

„Zei je ’t doen?”