Schetsen, deel 2

„Wat voert die eene reiger uit?”

„Die lijkt niet erg fiks.”

„Blijf d’r nou af! Bemoei je d’r niet-mee!”

„Nou ik doe de graten vast weg!”

„Blijf d’r af zeg ik-ie! Versta-je me niet?”

„Maak nou maar niet zoo’n larie!”

„Jij maakt dat de beesten krepeeren!”

„Ikke? Wel allemachtig wat ’n leugens!”

„Kijk me nou die reiger is. Die is zoo an’t verrekken!”

„Hij zal te veel gevreten hebben.” Tük-tük-tük-tük.

„Hebbie gister ’t hok van de duiven schoongemaakt?”

„Dat zie je.”

„Nee dat zie’k niet!”

„Doe dan maar beter je oogen open!”

„Zeg is bè-jij klaar of mot d’r weer. . ..!”

„’k Ben niks bang voor jou, hoor! an slaag wen je ook, as je dat maar weet!”

„Ik waarschouw je!”

Ze had geen trek om op den vroegen morgen al slaag te krijgen, hield d’r mond, lei ’n krant op de tafel, zette de bordjes en kopjes klaar en ging brood halen.

Op de trap liep ze Piet tegen ’t lijf.

„Morgen Piet.”

„Morrege snoes, ’k Wou juist bij je kommen. Kè-je Vrijdag, Zaterdag, Zondag meegaan?”

„Waar na toe?”

„Den Bosch en Tilburg.”

„Alle kosten vrij en tien gulden hè?”

„As altijd.”

„Nou goed.”

„Binne de varkens al op streek?”

„De varrekes?.... Was ’t maar zoover.... Die