Schetsen, deel 2

116    IK PRAKTIZEER.

„Waar heit-ie je gebeten ?” zeiden wij.

„An me kuit.”

„Waar, precies ?”

„Hier.”

„D’r is niks te zien.”

„Hiér doet ’t toch pijn.”

„Wij zullen je helpen.”

Wij lieten den patiënt nederzitten op onze sofa, legden het been, zonder het aan te raken op een stoel, wierpen een slordige scheut ammonia liquida op de plek die het meest rood zag. De boer wreef ’t zorgvuldig in, wat een zwart sopje op zijn kuit gaf. Net zoo lang wreef hij tot het zwarte sopje in de huid gewreven was, die daar ter plaatse wonderlijk helder werd.

„Steekt het?”

„Nee, dokter.”

„Brandt het heelemaal niet?”

„Nee, dokter.. . zou ik nou dol worden?* „Voorloopig niet. Als je been begint te zwellen, kom dan maar weer is terug.”

„Dank u, dokter.”

Wij gelooven, dat ook dit geval hoogst belangwekkend is. Niet alle dagen worden boeren door het hondje van den bakker gebeten.

Heden werd bij ons gescheld voor een nóg ander geval. „Of meneer is kommen wou bij de vrouw van Gijs, die op alle minuten leê.” Wij hebben den boodschapper vijf en twintig cent gegeven om den „meester” uit de stad te gaan halen.

Mochten zich later in onze praktijk, hoogaanzien-lijken, meerdere ingewikkelde gevallen voordoen, dan zullen wij U ongetwijfeld in ’t belang der wetenschap daarvan op de hoogte houden.