Schetsen, deel 2

BEWOGEN WITTEBROODSWEKEN    109

„Hoe kom je dan ook zoo krankzinnig om zooveel te bestellen?”

„Ik dacht voor ’n daalder te hebben, mijnheer! Ik teekende zoo-maar. Wat most ik met tweehonderd gulden insectenpoeier doen?”

„Wat heb je er aan gedaan?” informeer ik.

„Ik heb ’t heele boeltje weer op ’t spoor gezet en an ze teruggezonden. ”

„Toen hebben zij ’t pak natuurlijk geweigerd?” „Ja mijnheer.”

„En verder?”

„Nou, nou leit ’t an ’t spoor. Zij geven geen asem en nou zal op 5 November d’r wissel van f 187.20 voorkommen. Wat mot ik dr an doen?”

„Laat me ’t koopbrief je eens zien?”

Hij haalt ’t koopbrief je, dat volkomen in orde is en behoorlijk geteekend.

„Ik weet ’t niet, Zandberg.”

„Ik verdien elke    week net    zóóveel    om    van te

leven. Hoe moet ik    d’r an?”

„Geeft-ie je heelemaal geen antwoord?”

„Nee mijnheer. Ik heb ze geschreven dat ik er ingeloopen ben. Want zóó’n bestelling geeft toch geen smid in ’n plaats van 60 inwoners.”

„We kennen d’r ’s nachts niet van slapen, meneer! We zijn nou twee maanden getrouwd. Me man begon werk te krijgen, en nou zoo’n zaak-ie! D’r komt toch wat kijken als je getrouwd bent! ’n Huis waarin je kou lijt en niet stoken mag en bij de negen honderd doossies beestenpoeier. God, God, wat ’n verzinsels! Als ’r weer ’n reiziger bij ons over de vloer komt, trapt m’n man    ’m de deur

uit. ’t Is nog beter    vlooien te    hebben    dan    zulleke

zorgen!”

Ik ga verder. Buiten schijnt de najaarszon aan