Schetsen, deel 2

BEWOGEN WITTEBROODSWEKEN.    107

Je most kasten en stoelen, matrassen en bedden volspuiten. Ook je honden en katten kon je zindelijk krijgen, niet? En bij planten was ’t gewoon ’n mirakel zoo als de luizen doodvielen. Toen vroeg-die nog an me vrouw of ze niks had om op te probeeren. Nee, zei ze nog. Nou toen kreeg ik wel trek. Want in de zomer hebben de stadslui die hier kommen — met alle permissie, niet waar, vrouw? Bij de weduwe Brom mot ’t erg geweest zijn van ’t jaar. Zullen we wat nemen, zeg ik tegen mijn vrouw. Nou wij zijn jonge menschen, wij motten vooruit in de wereld, wij pakken alles an. Neem d’r wat zei-zij ...”

„Ja maar meneer .. .*

„Laat mij nou uitvertellen. Meneer kan toch niet naar twee luisteren. Goed ik koop. Hij praat telkens van ’n gros. Op mijn woord van waarachtig: ik weet niet wat ’n gros is en zeg tot driemaal toe... Een gros is dat niet vier veertig? Ja zeit hij tot driemaal toe. En me vrouw wist ’t ook niet. Toen zeit-hij: teeken dan ’t brief-ie.

Teekenen daar hou ik niet van. Maar we waren twee weken getrouwd en dan denk-ie zoo net niet. Nou ik teeken. Op drie maanden zeit-ie. Goed zeg ik. Toen die de deur uit was, zeit m’n vrouw nog:... Jan, hebbie nou wel verstandig gedaan met voor ’n daalder van dat goed te koopen. Kom mensch — zeg ik, ’n daalder is zoo’n boel niet. Verbeel je nou, meneer, dat we dachten voor ’n daalder te hebben.

Maar daar komt — ’t is nou ’n zes weken gele-jen — *n paar dagen later ’n pak, dat ik aanneem. D’r was 50 cent port op. Die betaal ik. Ik maak ’t pak open en we kijken als gek van die nota die d’r bij lag. Waar is de nota? Haal de nota ’s, vrouw. Hebbie ’r daar? Kijk nou ’s hier."