Schetsen, deel 2

io6    BEWOGEN WITTEBROODSWEKEN.

„Ach, leuter nou niet.”

„Doe ’t nou, Jan.”

„Kan meneer ’r wat an doen?”

„Je kan nooit weten.”

„Wat is het?” vraag ik.

„Meneer, we zijn in ’n leelijk zaak-ie geraakt." „Hoe zoo?”

„Met beestenpoeier.”

„Met beestenpoeier?”

„Ja, voor vlooien, kakkerlakken en ander ongedierte.”

„Ze zeggen ten minste dat ’t ’r tegen helpt, maar de juffrouw van de manufactuurwinkel...”

„Wat doet dat d’r nou toe, vrouw! Of’t helpt of niet helpt!”

„Nou als ’t niet helpt, is ’t nog zooveel gemeener!” „Ik begrijp ’r niks van...”

„Laat mij ’t dan ook vertellen. We waren zoowat een week getrouwd...”

„Twee weken...”

„Goed, twee weken. Ik sla hier een deksel voor den pastoor. Daar komt ^?n meneer binnen. Dat was ’n reiziger. Nee zeg ik, ik koop niks. Je weet nog niet eens wat ik heb, zeit-ie en meteen begint-ie me te vertellen van insectenpoeier, dat ’n mirakel most wezen.

Me vrouw komt ’r ook bij. Die is voor de winkel. Nou, die meneer an ’t praten. Nee zeg ik. We hebben hier geen ongedierte. U niet, zeit ie, maar de menschen in ’t dorp wel. Niet alle menschen zijn zoo zindelijk als U. U had ’m motten hooren op-snijjen! De ademhaling van *t insect dat ging, dat ging kapot. Zei-die niet, vrouw? Ze stikken d’r van. Als je op de spuit drukte wier d’r ademhaling ontstoken. Wandluizen, vlooien, kakkerlakken, vliegen, muskieten, weet ik veel wat-ie al opnoemde.