Schetsen, deel 2

BEWOGEN WITTEBROODSWEKEN.

„Slaap u achter?”

„Ja, wij slapen achter.”

„Onder de dakpannen?”

„Zeg u maar gerust in de open lucht. Toen ik ’t huis huurde heeft-ie me ’n kamer beloofd. Toen ik d’r in zat heeft-ie ’t vergeten. Dat schot heb ik zei vers gezet. Van boven is de boel open. Stoken kennen we niet. En van ’t huissie ¹) maggen we niet gebruik maken, nou d’r bewoners hiernaast gekommen zijn. Mooi, om zoo den winter in te gaan, niet?”

„Waar kookt je vrouw dan op?”

„Op ’n petroliestel.”

„En doe je d’r niks tegen?”

„Ach wat zullen wij doen? Voor ’n daalder in de week, maggie blij zijn als je onder dak ben.” „Als-die je ’n afgeschut kamertje beloofd heeft en een raam in plaats van die planken, dan heb je ’t recht an jouw kant.”

„’t Recht? Wat recht!”

„Wel ja. Je betaalt ’m niet vóór-die ’t gedaan heeft.”

„Zie je wel, Jan,” zegt de vrouw, die nu ook in ’t pakhuis komt: „dat heb ik je ook gezegd. Nou hóór je.”

„Onzin,” bromt de smid: „dan laat-ie me d’r uitzetten !”

„Uitzetten doen ze zoo gauw niet,” zeg ik: „dat geeft net zooveel kosten als reparatie. Wil jij den winter in de open lucht ingaan?”

„O zoo,” zegt de vrouw. Ze is jong, klein, blond, van ’n jaar of achttien, negentien. Naast den smid in z’n werkkiel lijkt ze een stadsjuffer.

„Zeg meneer nou ook ’s van die andere zaak.”

¹

De buitengebouw de „gelegenheid.”