Schetsen, deel 2

102    D    0RPSBARBIER1N.

Op den schouder van den boer ligt een vierkant van natte zeeplappen, waarop ze het mes droogveegt. Er komt heel wat af. Bij eiken haal blijft op de lappen een rood-bruin papje, wordt Arie ’n tint paarser.

„Scheert u ook met de kwast?” vraagt Falkland. „Met de kwast? Nee, daar doen we hier niet an. Da’s goed voor de stad, da’s onzindelijk — beetje meer achterover — ’n kwast kan je niet uitspoelen, — nee, daar motten we hier niks van hebben.”

„Hoe gaat ’t met de jongste?” vraagt de boer. „Met Mientje? Nou, ’n lekkere dikkert.”

„’n Gezonde meid, hè?”

„Precies ’t gezicht van d’r vader.”

„Ze doet gezond in d’r luren ook, hè?”

„Hoe vraag je dat zoo?”

„Nou, dat ken je wal ruiken! Ik hè me neus, hoor!”

Ze moet even ophouden. Om z’n aardigheid ligt-ie te bulken, paarser dan straks.

„¹k Hè-me handen goed afgespoeld, hoor.”

„Doet d’r niks toe. D’r is niks vuil an ’n kind. ’k Ben d’r niks vies van, hoor!”

„Pas nou op voor je lip.”

Netjes doet ze de laatste halen, voelt met haar rooie handen over z’n paars gezicht of er nog ergens stoppels zijn, knipt ’t mes dicht en gaat naar de voorkamer, om versch water voor Falkland te halen.

De boer staat voor een kleinen spiegel, die onder de Christus-oleographie hangt en wrijft met z’n roodzwarten zakdoek het zeepsop weg van z’n ooren, van z’n neus, van z’n mondhoeken en uit z’n nek. Dan steekt-ie z’n platgekauwd eindje op en telt uit ’n groote zwartleeren portemonnaie negen centen op de tafel.

¹