Schetsen, deel 2

D 0RPSBARBIER1N.    IOÏ

Gijs vingert voor ’t laatst het zeepsop uit den grooten mond, zet de zeepbak op tafel.

„Ik kom!...”

„Haas je maar niet!” roept de boer.

Dat doet ze ook niet. Kalm speldt ze den schoonen luier om ’t buikje van ’t kind, dat niet meer schreeuwt, maar op een zwart speentje zuigt.

De boer wacht geduldig. Een zeepstraaltje zakt langs z’n paarsen nek. Hij heeft ’t platgeknauwd eindje sigaar in den mond genomen en probeert er vuur in te krijgen. Genoegelijk sabbelt hij op sigaar en zeepsop.

„Daar ben ik, Arie.”

Haar nog natte handen droogt ze aan schort, waarop pas de zuigeling gelegen heeft. Ze zet ’t mes aan op haar hand, terwijl de boer moppen tapt.

.... „Nou, maar die Gijs verstaat ’t bestig.... Wrijven doet-ie als Zeekwa ¹)_>" wat de vrouw en Gijs en Falkland doet grinneken.

„Scheer u al lang?” vraagt Falkland.

„Nou, van me kindsche jaren af.”

„Toch zeker pas na den dood van uw man?” „Wel nee, mensch! Hoe kom je op de gedachte? Me man is pas drie weken dood, niewaar Arie. Daar in de bedstee is-ie gestorven. Die kon allang niemeer scheren. Z’n vingers waren te hard van ’t werken op ’t land. Ze wouen niet van ’m ingezeept worden. Wat heb-je ’n baard van daag, Arie.”

„Ja, ik zie ’m nog zoo in de bedstee legge,” zegt de boer.

„’k Geloof da’k- jou nog die dag geschoren heb.” „Ja, ja. Toen was-ie nog heel goed....” „Nie-praten, nou. ’k Zou je snijen.”