Schetsen, deel 2

ioo    D    ORPSBARBIER1N.

opgezette koonen, hevig-zwaar bruin haar, omgeven door een sierlijken rand van rood-wit-blauw. Daaronder een spreukenalmanak, op welker schild een heilige in vol ornaat, geflankeerd door twee glimmende koorknapen.

De paars-bonkige boer in den stoel vertoont een vettige pet, twee groote ooren, twee dichtgeknepen oogjes, een smijdige laag zeepsop, die zijn aangezicht tot aan den handdoek bedekt, een vuilen handdoek, twee beenen, afhangend in pilowbroek, paarse kousen en klompen. In z’n eene hand vlak bij z’n kin, houdt-ie ’n witten scheerbak met water, in de andere een bruin, platgekauwd eindje sigaar, van dezelfde dikte als z’n vingers.

Gijs, de inzeeper, is een geel, bleek joggie met sluikhaar en bruine zomersproeten. Z’n neusje is roodachtig spits, z’n lipjes zijn dun. Met de rechterhand houdt-ie zich aan den stoel vast, met de linker wrijft-ie den boer in. De boer laat ’t zich welgevallen. Alles is bij hem toegesmeerd, zijn ooren, zijn neusgaten, zijn mond. Van tijd tot tijd steekt Gijsje ’n dunnen wijsvinger in den eenen mondhoek van den bonkigen boer en veegt, langs de dikke lippen glijdend, het zeepsop uit de mondspleet, waarvan de boer profiteert om dingen te zeggen als:

„Nou, jij zelder ’n beste worre.” — »Nou, jij verstaat ’t.” — „Worrie d’r niet moe van, jonge?” Maar dan wordt z’n mond weer toegesmeerd en moet hij wachten tot ’t Gijs blieft de zeep opnieuw uit z’n mond te bikken.

Met z’n landerig, slaperig, geel gezichtje doopt ’t joggie telkens de hand in den bak, dien de boer vasthoudt. De vijf vingers wrijven om ’t knotje zeep en dan plast-ie weer raak, smerend, wrijvend, knoeiend in de smakelijke zeepbulten.

„Moederrr!”