Schetsen, deel 2

D ORPSBA RBIERIN.    99

Ja.”

„Daar hèt u den barbier niet voor noodig. De barbier ben ik.”

De logica is niet striking.

„Scheert u?”

„Gaat u maar achter.” Bedaard neemt ze een voor een de spelden in haar mond, wikkelt een kleurrijken luier los van het vleezig onderstel des zuigelings. Het kind krijscht erbarmelijk.

„Zal ik maar niet liever ’n andere keer terugkomen?”

„Wel nee, mensch. Gijs is bezig in te zeepen in de achterkamer. D’r is meer volk.”

Met de stevige roode handen licht ze het kind op, deponeert den luier op den grond, spoelt de billetjes van den schreeuwleelijk boven een gedeukte groene tijl.

„Gijs, ben je klaar met inzeepen?”

„Nog niet!” roept een jongen.

Falkland gaat in de achterkamer.

In een stoel zit een paars-bonkige boer die door een geel sproetenjoggie bewerkt wordt. Dit moet de slaapkamer zijn. Er staat een eenpersoonsledikant naast de ouderwetsche ladenkast Voor de alkoven hangen grijze gordijnen. Op de tafel een pruttelende koffieketel. Links, naast het raam, dat uitzicht geeft op een moestuintje met akelig helgele bloemen, hangt de oleographie van een weenenden Jezuskop, rechts een evengroote Maria.

De tranen die op deze oleographieën geschreid worden, vallen het eerst op, groot als peerdrops, bruin als pepernoten. Naast de kast hangt een erg roode, erg blauwe voorstelling van Christus voor Pilatus. Er zijn drie kleuren op deze plaat, blauw, rood en het bruin van de baarden. Tusschen de alkoven, het portret van Koningin Wilhelmina met