Schetsen, deel 5

SENTIMENTEELS HISTORIE.

de kalenders in de wachtkamer, ongeduldig, angstig. Eindelijk was het haar beurt.

— Ja, er was antwoord — ze zouden de kisten loslaten — Van avond ging alles op het spoor — met den laatsten goederentrein — morgen vroeg kwam het aan — ze hadden zich wel noodeloos ongerust gemaakt — morgen zou ze kunnen optreden. —

Meer opgeruimd kwam ze thuis. Zouden de slangen het uithouden zoo lang . .. zoo lang... in de kou ...

Vroeg was ze in het circus. In de gang stonden manden, kisten, doozen en stukken van een ijzeren brug. Ze herkende dadelijk de ijzeren doos met de inscripitie Dodo. De athleet hielp haar de bovenstaande bagage oplichten. Blij dat ze ze weer had, dat ze er weer waren, maakte ze het slot open. De slangen lagen gekronkeld in de dekens, maar verroerden zich niet. Ze nam Zizi er uit, waarvan het groene, lange lichaam over den grond slierde, waarvan de kop loodzwaar neerhing. De oogen bleven verborgen achter twee gele streepjes. Ze nam, zwijgend, Nana in haar armen, Nana die ’n groene ster op den kop had, Nana die haar kon aankijken met het begrijpen van menschoogen. Nana hing slap, inert, zonder een beweging van wrevel, zonder een pogen om de gespleten tong vijandig naar haar te richten. Ze lei Nana bij Zizi op den steenen vloer van de gang. Ze nam vreemd-gelaten Fedora uit de kist, Fedora de helgroene, jonge Fedora en lei haar bij Zizi op de egaal-gemetselde steenen. Ze nam Carmen en Ida, Agnes en Mignon en lei ze neer, voorzichtig, allen bij elkander, kil, groen, bewegingloos. En ze ging op de geopende kist zitten, terwijl de zware athleet er stil, als een kind, bij stond. Toen ze genoeg gehuild had, deed ze ze allemaal weer in de kist, gaf