Schetsen, deel 5

„Van welke kleinigheden een erfenis kan afhangen !” zeide Wibbels, nadat wij eenigen tijd over de hondenhistorie van den vorigen verteller gekout hadden: „Twee jaar geleden werden wij buiten verrast door de overkomst van tante Caroline en neef Tobias. ’t Was op ’t oog een héél gezellige familie-ontmoeting. Achter de schermen kookte het. Jaren lang was het tusschen Tobias en mij een wedstrijd in lievigheden. Over het hoofd onzer tante keken wij beiden naar haar effectentrommel. Van mijn kant zou er geen herrie of wantrouwen geweest zijn, als Tobias geen streken betoond had. Maar omdat hij vol streken zat en in dezelfde stad van tante Caroline woonde, vertrouwde ik hem geen zier.

Hij was haar zuster’s kind — ik aangetrouwd neeije. Hij liep eiken dag bij haar aan, ik moest mij tevreden stellen met het zenden van wild, gesprenkelde konijnen, kievitseitjes en kaas.

„Wel, wel, wat doet ’t mij genoegen je zoo gezond en ferm te zien,” zei tante.

„We wouen je eens verrassen,” zei Tobias.

„Heel, heel lief,” zei mijn vrouw.

Ze bleven logeeren. Tobias was natuurlijk meegekomen uit wantrouwen. Wat, me dadelijk opviel