Schetsen, deel 5

OPEN BRIEF,    153

maar laat zij het verder zelf verhalen: „ik verging van kiespijn, mijneer (dat ben ik), ik kon ’t wel uitschreeuwen. O, mijneer: u weet niet wat kiespijn is. Da’s toch zoo’n skrikkelijke pijn. — Nou en toen kwam eerst die ééne student en die voelde met ’n tang of zoo iets in me kies en toen die ’t gedaan had toen kwam de tweede en die keek ook is — en zeer as die me dee! . .. . En toen de derde en toen de vierde. Allemaal moesten ze in ’t gat voelen hoe diep of ^?t was. Net of ’k geen gevoel had. Verbeel u mijneer, as je vergaat van pijn en ze viermaal op de zenuw drukken!. . . . Nou en toen kwam de meester en die zei an de student: trek jij ’m dan maar. Nee, meester, zei ik: ik laat me niet door ’n student trekken. Maar niks gedaan hoor, mijneer! As je voor niks geholpen wordt, heb je niks in te brengen. Ik most gaan zitten cn toen zette die student de tang in me kies en douwen as-die dee! Maar hij kwam niet. Kijk me lip is, mijneer: Zoo heeft-ie ’m stuk gedouwd, ’t Was om te bezwijken. Ik an ’t gillen. Toen zei de meester: as je zoo gilt kennen we je niet gebruiken. Gil u nou niét!.... Nou en toen zou de tweede student ’t probeeren. Dat was zoo’n zwarte. En die zette de tang, net zoo as die ander onder me kies. O, o, wat dee-die ’n pijn. En opeens krak! Had ie waarachtig de kroon afgebroken. Ik an ’t huilen. Maar wat helpt huilen ? As je ziek ben mot je geholpen worden. Toen most de derde student ’t probeeren. En die zanikte met de tang tot ie ’n stukkie te pakken had en toen knap! ’t Lukte ’m niet. Ik wil weg, ik wil weg! — gilde ik. Maar ze hielden me vast, met d’r vieren mijneer, de een an me handen, de ander an me voeten en toen had de vierde student de een e wortel te pakken. As ’n bezetene heb ’k geschreeuwd. O! O ! Vier studenten an me mond en nog de eene wortel ’r niet uit.