Schetsen, deel 5

DE ONBEKENDE.

Langzaam droegen de mannen hem naar het houten hok op zij van de kerk, het houten rommelhok, waar een kruiwagen bewaard werd, de schoppen van de doodgravers, wat afgedankte kerkebanken en de touwen voor de doodkisten.

Op den steenen, met mos begroeiden grond, leien ze het lijk neer, keken nieuwsgieriger.

De veldwachter, voorzichtig, trok de boezeroen af, zoekend naar naamletters.

Er waren er geen. Ook niet op de broek.

Ook niet op de kousen.

Het gelaat was gewoon, jong, verpaarsd door dood-smarten en zeewater.

Er was geen ring aan de handen, geen litteeken.

Het hoofd, op de steenen, met de gesloten oogen en de ooren, waarin de ringetjes, lag afgezakt, rakend het wiel van den kruiwagen.

Er werd getelegrafeerd, nóg eens getelegrafeerd.

Uit Scheveningen kwamen dien dag visscherlui over, want er was die week een bom met man en muis vergaan. Maar het was geen Scheveninger. Ze herkenden hem niet.

En er werd geseind naar Vlaardingen, want ook daar werden visschers vermist. Er kwamen Vlaardin-gers. Maar het was geen Ylaardinger. Ze herkenden hem niet.

En zoo bleef het lijk twee dagen liggen, niet herkend.

Den derden dag werd het begraven.

Zijn boezeroen, baaien broek en paarse kousen hielden ze als bewijsstukken. Ook zijn belletjes.

Het lijk stopten ze achter de kerk. Niet bij de betalenden.