Schetsen, deel 5

124    VERBROKEN HUWELIJK.

Boven hoorde ze loopen. De meid scheen opgestaan te zijn, gewekt door zijn kloppen. Dat was me wat moois als-ie daar zitten bleef.

„Toe ga nu weer naar je bed ! Wat moet de meid denken?” begon ze.

„Kan me niet schelen.”

„Je maakt nutteloos schandaal!”

„Kan me ook niet schelen. Ik zit hier goed. Als ik kou vat in mijn hemd komt ’t op jouw geweten !” „Ik ga toch van je weg!”

Uitstekend. Maar doe de deur open !” Aarzelend deed ze het, bang voor de meid en geen kwartier later waren zij verzoend, lei hij uitvoerig uit waarom hij zoo laat was thuis gekomen, accepteerde zij zijn leugens omdat ze zóóveel van hem hield, zoo alles, en hem toch niet zou kunnen verlaten.

De meid hoorden ze de trap afgaan naar beneden.

En dat gaf haar een plotselinge ontzetting.

„O! O!” riep ze de gang inloopend.

„Wat is er? Wat ga je doen?”

Ze was de trap al af, treden tegelijk afspringend. In de huiskamer had de meid de gordijnen opgetrokken.

„Ben u op, mevrouw ?”

Het was een malle ontmoeting. Zes uur ’s morgens en al gekleed.

„Haal eens vlug een glas water uit de keuken, Door!”

„Ben u niet goed ?”

„Haal maar vlug, vlug!”

En terwijl de meid weg was bukte zij snel oprapend de snippers van de trouwacte, blij dat Door ze niet had zien liggen.