Schetsen, deel 10

90    AANKOMST.

achterover, niet meer lettend op de enkele ramen, huizen, schijnsels, die je in angstige vaart voorbij gleden, tot de straten begonnen. O, dit is zulk een wonderlijk, schoon, bekoorlijk, droevig, gedrochtlijk gezicht. Het slaat je met duizelingwekkende aandoeningen, ontroeringen. Huis naast huis. Verlichte kamer naast verlichte kamer. Ze rennen mekaar na — vervloeien in mekander. Ze staan stil, apart, eenzelvig, gescheiden door steenen muurtjes — lijken elkaar op te vreten, in te slikken, weg te spuwen. Kamertje volgt op kamertje, lampje op lampje, tafeltje op tafeltje — alles verlicht, te doorzién, te ontleden, te begrijpen — alles koortsachtig-daverend, klap op klap, slag op slag — na elk wielgekreun ’n ander huis met andere menschen, andere vreug-detjes, andere bezigheden....

Wanhopig-geïnteresseerd voor dat leven, voor ’t leven van ’n stad, voor dat ver-brokte, rake, satansche leven, voor 't leven dat als ’n drieste spot aan je oogen voorbijholt, kijk je, denk je, tob je en nóg heb je ’t eene intérieur niet gezien of n ander patst je voorbij en wèer ’n ander....

,... Aardig. Kijk nou. ’n Dienstmeid in ’n paars japonnetje en ’n neepjesmuts, ingedut voor ’n naai-machien — de lamp dicht bij ’r hoofd, bij ’r wollig blond haar — ’r dikke hand in *r schoot — en pannen —> potten ...

Ruts, ruts, ruts____

.... ⁹n Kamer met ’n lamp — lampen, lampen overal — en ’n man in hemdsmouwen, helderwitte, uitfonkelende hemdsmouwen en ’n krant in z’n handen, ’n krant van z'n knieën tot over z n hoofd — en ’n vrouw die breit — en de avondboterham op tafel — ’n glazen suikerpot — 'n witte melkkan — en ’n poes — ja ’n zwarte, ingeknotte poes — en bloempotjes op ’n rekje — en — en____