Schetsen, deel 10

AANKOMST.    89

hollen. Het bagage-rekje beefde, het glasvlammetje danste, de ruiten trilden, de kussens bewogen, de vloer schokte. Boven, benee, opzij, achter, gromde ’t, morde ’t, ratelde % dreunde ’t. We daverden over een brug, knersten over ’n wissel. We rolden als een grimmige vloek langszij ’n loods. We be-schudden de aarde, stampten als bezetenen. We renden de landen om, de zwarte landen, de zwarte struiken, de zwarte slooten, de zwarte hooibergen, de zwarte woninkjes. En bij al dat geweld, dat gestommel en lawaai, in al ’t vaag-zwarte, ’t drei-gend-zwarte, ’t oneindig-zwarte, dat rond je henen golfde, week, draaide, zat je met eenige soezelige verwondering over de schijnbare, starre onver-stoordheid van je geelbelicht kamertje.

Staken dan in den nacht meerdere schijnsels, saamgereid als een snoer. De lucht streepte er aarzlend, nauwlijks betint. Het drukkende duister bleef. Toch wist je dat de stad kwam, dat daar zoo ongeveer dit lag, daar dat moest zijn. Je schoof het raampje neer en door het zwarte, vierkante gat stoof de koele avondlucht tegen je voorhoofd, je neus, je mond.

Hè, wat aangenaam, wat ’n opmontering na ’t wee-benauwd gemuf. Enkele huizen schoten al bits uit het duister, ’n muur, twee roode ramen, wèer ’n rood raam — én het ouwe, gestadige, mysterieuze donker dat trok en zoog en gleed met z’n vreemde, onverklaarbare kontoeren, z’n korte knetterende vlammetjes, z’n nacht-boschjes en nacht-landen. Ja, nou werd ’t heusch de stad, de groote stad, de verlichte stad. Ver in de lucht schemerde een melkwit licht, een timiede schijn, alsof ergens een lamp onder ’n kap haar lichting zwakjes uitstraalde....

In geduldige, prettige wachting leunde je weer