Schetsen, deel 10

AANKOMST.    91

Ruts, ruts, ruts.

Niks. ’n Pakhuis — bruine gesloten deuren. Dan weer ’n kamer met ’n lamp — de ramen wijd open — de balkondeuren wijd open — ’n heele familie — feestje zeker — glazen en ’n flesch en ’n man met ’n rooien kop en ’n ringbaard in schuddende lach-schudding, ’t glas driftig van schittring bij het licht, het gele licht, het fel-stralende licht....

Ruts, ruts, ruts.

’n Lamp en ’n tafel, ’n groenbladige tafel en ’n vrouw die ’r zuigling de borst geeft. Je ziet de pulletjes op den schoorsteen en een gapende bedstee en matten stoelen. Je ziet het licht op den top van ’n lichtkegel en het roode moedergelaat, de sussende gebaartjes, het kind in z’n warm klittend pakje....

Ruts, ruts, ruts.

O, de goede lieve monotonie — hètzèlfde, altijd hetzelfde....

.... ’n Lamp, en ’n tafel en ’n man, ’n vrouw, drie kinderen — en ’n groot boek in zijn handen, ’n boek waaruit-ie leest, met flauw-bewegende lippen en de hoofden in luistring gebogen onder het licht — en ’t bloemetjesbehang, de witte gordijnen, de plaatjes, de prentjes, de photographietjes....

Ruts, ruts, ruts.

.... Ja, ja, ja, — Nee, je heb je niet verkeken. Die zit te huilen in ’r stoel, te huilen in ’r kleine kamertje, bij ’r lampje, te huilen met ’t gelaat achter 'r zakdoek. Wel, wel — waarom zou die huilen? .... waarom zou die?____

Ruts, ruts, ruts.

Die scheppen 'n luchtje — hij, met ’n dampende pijp in z'n hand — zij in ’n wit jak, zwarten rok — en ’r achter 'n kamer met ^Jn potkachel, ’n linnenkast, ’n kleerenrek.....

Ruts. ruts. ruts.